Hayat Memat

Yitirişin ardından duyulan hüzün..

2010-11-07T11:33:00.000-08:00

Yaşanılmamışlara mı yanar insan, yaşayamadıklarına mı bilinmez.

Hakikatleri unutmuşçasına üzülür yüreklerimiz.
Gidişlerin ardından yokluğunu kabullenmek midir zor gelen yoksa gitmenin gerçekliğine direnişimiz de yine yenilmek mi ?

Bulanık görüyor gözlerim bugünlerde dünyayı
Yokluğu hissetti bedenim.
Yoklukta tekrar var olmaya çalışıyor..
Bir nefese hasret kaldım...

Benim İstanbul’um…

2010-09-29T10:49:00.000-07:00

İnsan bu ya ruh hali değişir durur. Bazen gülmek ister doyasıya bazen hıçkırarak ağlamak.

Bazen susmak ister bazen avazı çıktığı kadar bağırmak…

Bazen yalnız kalmak ister bazen kalabalıklarda kaybolmak…

Mekanlar seçersiniz kendinize içinde özgür olabildiğiniz. Yudumladığınız çayınızın tadı damağınızdan kayıp gitmemeli, hissetmelisiniz kahvenin önce kokusunu sonra köpüğünün ağzınızda dağılışını.

Nargilenizin dumanı okuduğunuz kitabı kapattığında zamanın ötesinde bir yerlerdesinizdir.

Başlangıç ve bitiş arasındaki süreç birkaç dakikalık rüyanın içindeki saatler gibidir.

Yedi tepe İstanbul, size sunulmuş bir Halil İbrahim sofrası. Canınız ne isterse, hepsi ulaşabileceğiniz mesafede.

Kalabalıklarda yok olmak mı Taksim,

Sessizlikte kitabınızın içinde kaybolmak mı İstinye,

Hoş sohbetlerde demlenmek mi Emirgan,

Vapur sesleri eşliğinde ruhunuzu dinlendirmek mi Üsküdar,

İsyanlarda ise ruhunuz Kadıköy,

Uzunca yürümekse maksat Belgrad, Sarıyer…

Hangi Halkamdasın??

2010-09-07T13:11:00.001-07:00

Bir arasan bir sorsan diyorum...

Yıllar önce daha çaylak öğrenci iken bir dersin konusu iletişim çatışmalarıydı.
Nasıl etkilediyse beni hala zaman zaman anlatır dururum. Şimdi galiba aynı çatışmayı ben yaşıyorum. Engelleyemiyorum.
Sigaranın zararlarını bilerek içmek gibi birşey bu. Biliyorsun ama kendi kendinden kaçıp idrakin önüne setler koyuyorsun.

Dersteki konu özetle şuydu;

Merkezinde bulunduğumuz bir çemberin her halkası ilişki sınıflarını temsil ediyordu.
İlk halka aile, sonraki yakın arkadaşlar, sosyal ve resmi ilişkiler şeklinde halkalar büyüyordu.
Halkalara göre de davranışlarımızı belirliyorduk. Sorunun başladığı nokta ise karşılıklı farklı halkalarda olduğumuz kişilerle oluyordu.
Sosyal halkamıza dahil olan biri bizi yakın arkadaş halkasında görüyorsa bizden yakın davranışlar bekleyip, siz buna göre davranmadığınızda ' neden böyle yapıyor, neden aramıyor' gibi cümleler telafuzda yer buluyordu.

Çözüm noktasında ise halkayı hiç istemesekte kabullenmek yer alıyor. Zor olsa da daima...

Agresifim, Agresifsin, Agresifiz

2010-07-24T13:04:00.000-07:00

Hem iş hem sosyal hayatımızda agresif insanlar ile karşılaşırız. Bugün bu konunun üzerine bir dostumla sohbet ederken varılan noktanın üzerine aklıma gelenleri yazmak istedim.

Yazılmayan her şey unutulmaya mahkum. Yazarsam dedim en çok kaybederim. Bu kaybedişte aramaya neden olur ve yok olmaktan kurtarır.

İki neden;

Birincisi, kişinin mükemmel olması daha doğrusu mükemmel olduğunu düşünmesi. Yaptığı işte ya da sosyal iletişimlerinde çok iyi olduğunu düşünmesi beklentilerini artırır. Hizmet aldığı ya da iletişim kurduğu diğerinden beklentilerini artırır. Sözün özü; bir iş ya iyidir ya kötüdür. “Beceremiyorsan yapma”ya varır işin sonu. Kendine dair düşüncelerinden güç alır ve acımasızca eleştirir. Griler yoktur hayatında.

İkincisi ise; bunun tam tersi yani kendine dair güvensizlik, acizlik duygusunu bastırmak istercesine bastırır ve yüksek sesle eleştirir. Başkalarını eksikliklerinden, hatalarından beslenir. Diğerlerinin hata oranı ya da eksiklikleri yükseldikçe, beyninde kendine dair hata ya da eksiklerinden kabul çıtası yükselir.

Birincisi insanı kibire, ikincisi ise kul hakkında götürür. Denge ekseninde kabul çıtalarının yükseldiği bir hayat herkes için daha yaşanılası olur düşüncesinde olup hepimize dengeli yaşamlar diliyorum.

Hakikatli Sohbet

2010-07-12T13:23:00.001-07:00

Sen kendinden bahsederken düşünebiliyorsam kendimi, ben kendimden bahsederken düşünebiliyorsan kendini ve artıyorsa farkındalıklar işte budur hakikatli sohbet.

Çoğalabiliyorsam, düşünebiliyorsam, varlığım varlığında huzur ve metanet bulabiliyorsa yanında olmalıyım.

Konuşmadan kalabiliyorsak yan yana, cümleler zorlanmadan çıkabiliyorsa kendiliğinden, akıyorsa saatler farkına bile varmadan yanlış zaman zamansızlık olur gider.

Kendimi bulduruyorsan bana, bir hoş seda olmuş ya da olmamış ne fark eder…

Guinness bu haksızlık !!!

2010-06-13T05:12:00.000-07:00

Milli Eğitim'in desteğiyle binlerce öğrenci, velileri, gönüllüler herkes oradaydı. Saat 11:oo sularında giriş kapısındayken noter görevlilerinin " artık gerek yok, biletsiz girilebilir, yeterli sayıya ulaşıldı" uyarısıyla girişler biletsiz yani sayıma dahil olmadan yapıldı.

1 saat boyunca girişler akın akın devam etti. Stadın kapasitesi belli, görüntüler kayıtlarda mevcut iken guiness sadece sandıkları baz aldı ve sayımı gerçekleştirdi.

Şimdi, onca emeğe yazık eden guinness mi, sıcaktan bunaldığı için biletsiz girişe izin veren noter görevlileri mi?

Çok yazık...

Dizim dizim dizi

2010-06-12T13:07:00.000-07:00

Diziler neden bağlıyor bizi?

Reel hayattan farkı neydi diye düşünürken aklıma gelenleri yazayım dedim.

Merak duygusu ve cevabını aramaktan yorulduğumuz sorular hepimizin hayatında.

Etrafımızdakilerin, eş-arkadaş-ailenin davranışlarında, niyetlerinde hep tahminlerle yaşıyoruz.

Bazen doğru bazen yanlış algılarla iletim kuruyoruz. Bazen doğru, bazen yanlış, bazen haklı, bazen haksız, gerçekleri bilmeden.

Dizilerde ise herkesin neyi neden yaptığını görüyor ve biliyoruz. Öncelikle merak duygumuz tatmin oluyor, sonrasında da tarafların duygu, düşünce ve niyetlerini bildiğimiz için hakim olma duygumuz tatmin oluyor. Hatta bazen elimizde olsa gerçeği mağdur tarafa bildirebiliriz.

Abartıda olsa yanlış ya da eksik algıların oluşturduğu sorunlar, yaşamımızda da yapabileceğimiz hataların ispatı gibi.

Hala karar veremedim, diğerlerinin ne hissettikleri, ne düşündüklerini bilsek hayat daha mı kolay olurdu yoksa daha mı zor?

Hoş versem de elimiz yine hüsn-ü zan’a mahkum…

2010-06-02T13:37:00.000-07:00

Öfke ve umut

Acı ve sevinç

Yan yana...

Ötekiler omuz omuza

Filistin ağlama

Senin için eller duada...

Hala bilemedim hangisi ?

2010-05-09T12:04:00.000-07:00

Ters giden bir şeyler hayatımda, ya da hayatın kendisi ters. Ben düz gitmek için çabaladıkça engeller çıkarıyor.

Değişiyorum farkında olmadan ama gönüllü olarak. Belki çaresizlikten belki çare edinirekten yapılanları.

Tam yolunda derken tıkanıyor hayat. Yol mu değişti ya da ben yönünü bilmediğim bir yola mı girdim diye soruyorum kendime.

İnsan neden iç huzuru kaybeder neden mutsuz olur diye soruyorum kendime. Bahar gelmiş, yeşil ve mavi sarsmışken havayı neden?

Beklentiler oluşturuyorum belki kendime. Sonra elimdekiler yerine beklentilerimle kıyaslıyorum hayatımı. Bu denklemin sonucu olumsuz olunca başlıyor huzursuzluklar.

Bir yanda tevekkül, mutmain bir kalp kavramları diğer yandan impossible is nothing.

Hayattan umudun var mı diye geçen hafta bir arkadaş. Var dedim bir bir sayarken hayattan beklentilerimi.

Beklentilerimi bir kenara atarsam umutsuz bir insan mı olurum ya da beklentileri gerçekleşmediği için hayal kırıklığına uğramaktan mı kurtulurum?

Ya sormaktan uzak sorgulamadan bir yaşam, ya da laylaylom bir dünya…

Hala bilemedim hangisi ?

Kolay yol, gitsin demekti...

2010-03-21T12:18:00.001-07:00

İlay olsun dedi kızımın adı. Oysa daha ortada ne hamilelik ne de eş vardı.

Sessizliğin deminde çayları ard arda yudumlarken tebessümler oluşmuştu yüzünde, çizgilerinden yakınırken, mimiklerini suçlamıştı.

Öngörülerimiz yokken değiştirmeye de cesaretimiz yok ve gelsin yerine gitsin diyoruz demişti.

Yerine koyacaklarımızı hazırlamadan gitsin diyor ve memnuniyetsizlikler üzerine kurulu yaşamdan keyif alır olmuştu (lar). Memnun olmanın sorumlulukları vardı, savunmalar belirmeliydi tezlere karşı.

Kolay yol, gitsin demekti.

Gittim ama geleceğim benliğim, kaldığım yerden devam edeceğim…

Başka Dilde Aşk

2010-01-22T09:56:00.000-08:00

Film hakkında aldığım mail ;

kime		Emel Sağlam
tarih		22 Ocak 2010 15:05
konu		başka dilde aşk
gönderen		gmail.com
imzalayan		gmail.com

ayrıntıları gizle 15:05 (4 saat önce)

Emel başka dilde aşk ı izlemeye gittim geçen akşam hani telefonumu açmadığın akşam kızma ama lütfen :))))

çok beğendim filmi gerçekten çok iyi bir filmdi acıtasyon yoktu aşırılık yoktu ve kesinlikle gerçeküstü bir kurguydu böyl eolduğunda film gerçeklik algımı tersyüz ettiğinde seviyorum orada olmayı.

yani ısrar ettiğim kadar varmış anlıycann , üstüne birsürü konuşulurdu, filmdeki diğer karakterlerin anormal diye nitelendirdiği ilişkinin aslında bilinen normali sorgulamak gerekliliğinin örneği olduğunu mesela, sonraa biz gerçek olamayacak kadar bizim hayatımızda olmayacak kadar farklılıkları seviyoruz sinemada, yanımda kız annesi ve teyzesi üçlüsüyle filmi izledim kadınçok romantik bulurken kızının engelli bi adamla asla aşkını kabul edemeyeceği o kadar belliydiki. hepimiz yalancıyız sonra, bize bulaşmadıktan sonra sorunlar için duyarlı olmak ahlamak vahlamak ne ki yeterkibzide olmasın :)))

sonra nasıl filmin kilit sahnelerinden biride olsa aman canım film adına abartılmış diye düşünülebilecek ( biz bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasıncılara yani ) babasının oğlunu kabul etmeyiş sahnesi üzerinede konuşulurdu... gidebilmekte değil hüner giderken o asla geçmiycek suçlulukla yaşayabilmekte.Yani erkek olabilmekte :) erkekler erkek oldukları için değil işte tam bu yüzden kaçarlar giderler ( buda ben tarafından yollandığını düşündüğün maile cevap aslında ki ben yollamam ki :)

velhasıl güzel filmdi kendimi de aldım yanıma bi kahve içtim bekelrkenfilmi çıktığımda arabada müthiş bi şarkı tamda filmin mutlu sonuna yaraşır :) ve çok da iyi bi film finali olmuş yanımdaki teyze romantizm i dah açok görmek istediğinden oluşan mutsuzluğuna inat ama tüm bu beğenemzlik cık cık larına rağmen recep ivedik bilmem kaç fragmanına katıla katıla güldüğnü hatırlatsan kabul etmez :)))))))))

2010-01-21T13:25:00.000-08:00

"Kendi doğrularınıza örtüşen, kesişim kümesine kadar geniş olursa o kadar iyi"

şeklinde devam eden hatta biten bir sohbetin ardından geriye dönüp bakıldığında bu cümle seçiliyorsa tüm söylenilenlerin içinden küme daralmış anlamına gelir mi acaba (:...

Latte ile düşünelim...(:

Ahh Candan abla bu yazım sana...

2010-01-03T08:09:00.000-08:00

Tüm albümlerin harikaydı ama bu daha da başka harika...

"Madem ki benli hayat sana kafes kadar dar

Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar

Hadi git benden sana dilediğin kadar izin

Öyle bir uzaklaş ki karda kalmasın izin " derken tüm Issız Adamlara,

"Kul kurar kader gülermiş

Bazı hikâyelerin mutsuz bitermiş

Ama kadere inat insanoğlu hayal kurmaya devam edermiş" dedin umudun hava, su kadar yaşamsal olmazsa olmaz olduğunu hatırlattın.

Sinema için buluşmuştuk oysa arkadaşımla ama cd elimizdeyken duramadık atladık arabaya ve vurduk yollara...

Vallahi ( de ) öyle bir ah çekişin vardı ki kendimizi tophanede bulduk..Üstüne nargile iyi gider dedik. Aklımız arabada ve müziklerde olunca çok oturamadık. Zulaya çikolatalı puro attık aramızda kalsın :)

"Ah bu gidiş bu gelişlerin

Ah bu yarım sevişlerin

Ah bu canım deyişlerin

Beni öldürecek vallahi öldürecek..."

Bastık bastık...

Ah o gözlerin gördüğünü gördüğümüz vurgularmışçasına eşlik ettik bağıra bağıra..

"Ne zenginler gördü gerçekten fakir

Ne büyük adamlar aşağılık yerle bir

Ne alimler gördü herkesten cahil..."

Kalender'de denizle birleşti sözler melodiler.

Vay Halime ile coştum ben biraz :))

Hani biraz suçluluk hisseder gibi olmuşken,

"Doğru kimin doğrusu

Yol dedikleri hangisi

Konuşanlar mükemmel mi

Onlar masum mu

Yoldan çıkmak güzeldir

Şöyle herkesten gizli

Belki biraz sessizce

Belki biraz da çekingen

Ama daha çok gururlu

Bunu yapabildiğin için kulak asmadan

Mutlu olduğun için..."

Tüm sözleri yazmak istiyorum ama tutuyorum kendimi...

Öfke, sevgi, sitem her şeyin olduğu dolu dolu tam senlik bir albüm olmuş.

Teşekkürler...

Hepimize kolay gelsin

2009-12-07T11:24:00.000-08:00

Herkes beşer doğar, sonra insan olmaya doğru yolculuk başlar.

Her beşer tabi ki insan olamaz.

Nedir ki insanlık?

Özünde adalet, merhamet, empati gibi disiplinler barındırır. Aile, iş ve sosyal ağlar içindeki iletişimlerde olması gereken davranış şekillerine dair sürekli bir şeyler yazılır durur.

Nasıl iyi anne baba olunur?

Nasıl yönetici olunur?

Nasıl network oluşturulur? vb vb vb...

Bu disiplinlerle davranışlarını değiştirmeye çalışan kişilere rastlarız, hatta belki biz de onlardan biriyiz.

Roller hazırlanmış senaryolar yazılmıştır. Maskeler takılıp oyun başladığında istisnalar olsa da yolunda gitmeyen durumlar ortaya çıkabilir. Hepsi iyi anne baba ya da yönetici olamamıştır.

Peki neden?

Örnek gösterilen ideollerin hayatlarına bakıldığında bu disiplinler onların sonradan edindikleri davranış şekilleri olmaktan çok özlerinde olduğunu görebilirsiniz.

Onlar zaten adaleti, merhameti, empatiyi hayatlarında uyguluyorlardır.

Anadolu'nun herhangi bir şehrinde doğup esnaflıkta yapsalardı yine sevilen, sayılan kişiler olurlardı. Onlar rol yapmıyorlar ve başarıyorlar.

Bu disiplinlere sahip değilsek eğer en azından özümseyip rol olmaktan çıkarıp gerçeğe dönüştürebilirsek beşerlikten insanlığa belki terfi edebiliriz.

Hepimize kolay gelsin...

Fotoğraf Çekmek

2009-11-20T10:40:00.001-08:00

Sahip olmak istediğim bir yetenek fotoğraf çekmek. Sahip olmadığım fotoğraf makineme inat.

Fotoğraf çeken bir telefona sahip olduğum günden bu yana nesnelere kayıtsız kalamıyorum yükleyemediğim hissettirdiklerine inat.

Profesyonellikten uzak yalın hali ile dönüp baktığımda sadece bana özel anlamlarıyla bu böyle gidecek sanırım. Kim bilir belki bir gün bende fotoğrafçı olurum J

Sarı Yapraklar

2009-11-15T09:20:00.001-08:00

Sarı Yapraklar

Kış

Çay

Sohbet

Mısır

@Gülhane

DEĞER

2009-11-11T11:43:00.000-08:00

Kavram kargaşası içinde yaşar gideriz şu hayatta. Hepimizin aynı kavramlara yüklediği anlamlar diğerlerinden farklıdır. Algılanan ile yansıtılanlar hep kişiye özeldir.

Sonra kendi özellerimizi genelleştirmek ve genel olduğuna inandıktan sonra destek ister ‘haksız mıyım’ diye sorarız. Sorarız da aldığımız cevaplarda ortak nokta bulmak her zaman kolay olmaz.

Değer vermekte bu kavramlardan biri. Neye, ne kadar değer vermeli?

Bunun cevabını kendi özelimden vereceğim ben. Başka yolu da yok zaten.

İnsanlara verilen değer, değer verenin yargılarından ibarettir. Değer veren kişi olarak kriterleriniz, hayata bakış açınız, ilgi alanlarınızın hepsi ile doğru orantılı oluşturursunuz değer dozunuzu.

Tüm değer yargılarınızla denk düşse de bulduklarınız, duygularınız yargılarınıza hükmedebilir. Artık mantık devre dışı kalıp sadece etki tepki olayına girebilirsiniz.

Oysa o ana kadar verdiğiniz değer çıtası yüksektir. Sadece sizin istediğiniz bir durumu istemediği için dün verdiğiniz değer, değerini kaybetmiştir.

Siz siz olun ( BENCE) başkalarının özelinden varılmış yargılara göre, ya da sırf sizin yanınızda değil diye değiştirdiğiniz yargılara göre değer kıstaslarınızı değiştirmeyin.

Bu da benim özelden vardığım genelim…

Kıskanmak Filmini İzledim

2009-11-08T07:40:00.000-08:00

Bugün kendime söz vermiştim iyi geçecek diye. Öyle de oldu.

Güne erken başlayıp domates ve kaşarlı bir tost ile yapılan kahvaltının ardından 11:00 seansı ile Kıskanmak filmine girdik.

Film hakkında, psikoloji ve sosyoloji bilimlerinden biraz haberdar olanlar olaya patolojik bir vakıa yorumlaması getirebilir.

İçerik yaşamın çok içinden ve hayatı güçleştiren tetikleyici unsurlardan biriydi sadece.

Kıskançlık duygusunun her şeye rağmen yaptırabildiklerinin senaryosuydu. Akıbeti ne kadar olumsuz da olsa kaçınılmazlığı da fıtrat ile açıklanabilirdi.

Ters giden hayatların sadece o hayatı yaşayanı ilgilendirmediği, etrafındakilerin de etkilendiği inkâr edilmezdi. Belki bu nedenle geleneklerimizde ve inancımızda kayıtsız kalıp sadece kendinle yaşamanın yeri yoktu. Çünkü bireysel yaşanan hayatlar sosyal patolojilere gebeydi.

Zeki Demirkubuz filmlerini bilenler yeterince tatmin olmayabilirler. Bugün ki yol arkadaşımda bu konuda hayli tecrübeleri olduğu için filmi sunum detayları nedeni ile beğenmedi. Onun yorumlarındaki olumsuzluklardan biri de kullanılan cümlelerin filmin ait olduğu yılları yansıtmadaki eksikleri idi. ‘Siz’ hitabının ardından alakasızca ‘canım’ kelimesinin kullanılması buna bir örnekti. Son eksikti ve tüm olaylar Seniha’nın gözünden anlatılıyordu ve eksikti. İhanet ettiren karakter daha iyi olabilirdi.

Bana düşündürdüğü şeylerden biri de Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesinde tahammül edemediğim, adı bende zina ama ihanet olarak kullanılan davranışın yine normalleştirme cabası idi. İhanet ya da zina eden kişi yine masumdu. Olmamalıydı.

Bu filmin üzerine, tüm bu yorumların uzun uzun konuşulduğu güneşin, yeşilin ve boğazın eşliğinde nargile ve çay yakışırdı. Bize de yakıştırmak kaldı J

Yine Sessiz Çığlık

2009-11-07T14:01:00.000-08:00

Susabildiğim kadar konuşabiliyorum diye bir cümle okumuştum geçen günlerin birinde.

Bu akşam bu cümleyi yaşadım.

Konuşmanın anlamsızlaştığı, çözümden öte daha da derinden yaralamasını yaşadım.

Acıttıkça canım acıdı. Ama acıtmanın önüne geçemedim.

Yıktı geçti…

Buruk Çatışmalar…

2009-11-04T14:14:00.000-08:00

İnsan bu ya diğerlerinden önce kendisiyle yaşar mücadeleyi. Diğer insanlar var gibidir hayatta. Ama insan kendiyle yaşar gider…

Akıl denen muamma sürekli bir dediğini unutup ardından başka bir şey dese de öyle bir çizer ki yolları, teslim olmaktan başkası yalan.

Çok yıllar önce okuduğum bir cümle çıkmaz aklımdan. Şöyle ki;

“ Verdiğiniz kararlar değerlerinizle çatışıyorsa asla olmak istediğiniz insan olamazsınız.”

Bu cümle attığım adımlarda önemli unsur oldu. Hala da oluyor aslında. Olmak istenilen insan ile değerler değişe dursun çatışma çıkarmadan yaşabilmenin yollarını ararken buluyorum kendimi.

Tüm kıstasların doğrultusunda verilmiş kararlar ile öyle ya da böyle, buruk ya da huzurlu, mutlu ya da mutsuz hayat akıp gider…

Uzak İhtimal

2009-10-10T13:56:00.000-07:00

İlk kez ön gösterimle bir film izledim. Film vizyona girmeden yazmak isterdim ama kısmet olmadı. Olmuyor kısmet olmayınca ya filmde kısmetsizlikleri anlatıyordu.

Olasılıksız deriz aklımıza yatmayan durumlara. Buna rağmen kaçamayız acabalardan.

Neden olmasın der bir bir ihtimalin uzak olmasına neden olan maddelerin cevaplarını vermeye çalışırız. Ama seviyor, ama ihtiyacı var gibi cümlelerle yürür gider açıklamalar.

Aksiyon ve sözlü iletişim arayanların değil bakışların ve hislerin yoğunluğunda olan film hayattan bir kareydi.

Varlığı ve sonu kaçınılmaz bir kare. Uzak ta olsa ihtimalleri yaşanılması ve ihtimallerin sevilmesi de kaçınılmaz.

Ben beğendim filmi. Ben sevdim koşulsuz sevgileri. Ve koşullara dayanarak bitişleri…

Yine Aynı

2009-09-17T13:27:00.000-07:00

Değiştiremediklerimizle uğraşıp durup değiştirebileceklerimize kalmadı enerjimiz

Dün dün de kalmış ya varsın kalsın.

Yarın bizimdir bizim kalacak derken,

Kalmamış farkımız kalamamış

İnsan olmanın anlamı ise aynılık,

Dün, bugün ve yarın,

Aynılıklarla geçip gidiyor

Nasılsa yaşananlar ders olmuyor insana

Nasılsa aynı hataları tekrar tekrar yapıyoruz

Ve nasıl oluyor da yine pişman olup,

Yine şikayet ediyoruz...

Öğrenme, paylaşmak ve çay

2009-08-29T11:57:00.000-07:00

Hayatımda bana keyif veren nedir diye düşündüm bugün.

Birçok şey geldi geçti aklımdan. Şöyle bir eledim ilk 3’te ne kalıyor diye görmek için.

İşte ilk 3 ;

Öğrenmek, paylaşmak ve çay.

Şu an geldiği noktada kurduğum hayatın kaynağı öğrenme isteği idi. Yaşadığım şehir de tüm olasılıksızların içinde hedefin sadece öğrenme olduğu kararlar alıp yön değiştirmiştim 2004’te.

Peki neydi öğrenmek istediğim?

İnsan. İnsan davranışlarını nasıl belirliyordu, iyi ya da kötü olmanın nedeni neydi, anlaşılabilir bir varlık mıydı, tek başına yaşayabilir miydi vs.

Hayat. Yaşam şekillerinin belirlenişinde kriterler neydi, hayatta kalmak için herkesin söylediği ‘kimseye güvenmeyeceksin, çok çalışmalısın’ babından görüşler doğru muydu?

Paylaşmak;

İçimde tutmayı başaramıyorum hiçbir şeyi. Anlatmalıyım, dinlemeliyim, çoğalmalıyım.

Sadece bende kalanın ne anlamı vardı ki, sadece sende kalanların hiçbir anlamı olmadığı gibi.

Çay;

Demli bir çay kadar rahatlatıcı, dinlendirici ne vardı ki? Ne kahve ne meyve suları onun tahtından indiremezdi.

Resimdeki taze, var mı isteyen J

Fareler ve İnsanlar

2009-08-15T11:44:00.000-07:00

Tembelliğe adanan bir gün yaşıyorum kendimle baş başa.

2 film izledim bugün. İlkinin yorumunu sonraya bırakıyorum hazmetmemiş olmamın nedeniyle çaresiz.

İkincisi; Fareler ve İnsanlar.

Kavram kargaşasının anlamları karıştırmasına alışkın kalplerimiz, bu filmde çaresiz kalıyor. Eylemlerin nedenselliği, anlamlarının yerini değiştirmeli mi değiştirmemeli mi çelişkisi sürüp gidiyor.

Filme konu olan zekâ özürlü şahsın yaptığı davranışların toplumsal kategoride zemini kötülük gibi görünürken hiçte böyle olmadığıydı anlatılan.

İyilik adına yapılan davranış, yapılan kişiye zarar verse de eylemi eyleyen kişiye kötü gözle bakmayı engelliyordu. ( engellemeliydi)

Çünkü o iyi bir insandı. Eyleminin sonucunun ne olacağının farkında değildi ve asla kimseyi üzmek istemiyordu.

Ama üzüyordu işte.

Niyetinin ne olduğu onun toplum için de kabul edilebilirliğine katkıda bulunmuyordu.

Ve finalde onun en iyi anlayan ama bu şekilde bu toplumda kabul görmeyeceğini de bilen en yakını tarafından yine onun acı çekmemesi adına, hayatı sonlandırılıyordu.

Acı çekmemesi için.

Soysal Psikolojide anlatılan, sosyal varlık olarak yaşayan insanın toplum içinde yer edinebilmesi için toplumun kabul gördüğü anlamlara uymasını zorunlu kılmasıydı.

Kişiler kendi kabullerini toplumun kabullerinin önüne çıkardığında toplumdan dışlanması kaçınılmazdı.

İyi ama kötü olmak böyle bir şeymiş. Nasıl bir çelişki Yarabbi !!!

Özledim Kendimi

2009-08-06T12:27:00.000-07:00

İçimde garip bir hüzün var bu akşam. Akşamüstü havadaki bulutların eşliğinde dinlediğim Ferudun Düzağaç’tan kalma da olabilir.

Yeni sosyal internet ağları ile tanıştım son günlerde. Garip bir tecrübe.

Sanki insanlar çok yalnız ( benim gibi) ve paylaşmanın hayatiyetinin farkındalar.

Yaptığı kekin, kahvenin fotoğrafını online paylaşmak o an yanında ikram edecek kimsenin olmayışını hafifletiyor gibi. Gibi her şey, aslı gibidir kaşesini hatırlatıyor zayiden çıkan.

Üzülüyorum.

Naif yüreğim titriyor gördüğüm aynadan yansıyanlara. Canım acıyor.

Özledim kendimi.

Mobbing

2009-07-26T09:06:00.000-07:00

Geçtiğimiz haftalarda İstanbul Üniversitesi’nde Mobbing başlıklı tam günlük bir sempozyuma katıldım.

Bir süredir bu konu üzerine tez çalışmasına niyetlenmiş olmam bu programa katılma motivasyonum olmuştu.

Konu henüz akademik olarak Sosyal Bilimlerin gündeminde değil, şimdilik Hukuk ve Adli Tıp gündeminde.

Konu üzerinde sivil çalışmalar da gittikçe güçleniyor. Benim gözlemlediğim kadarıyla mobbing mağdurları bir araya gelerek ses oluşturma çabasında.

Mağdurun kendini hukuk çerçevesinde ifade edebilmesi için somut delillere ve belgelere ihtiyacı var. Genellikle iki kişi arasında yaşanılan bu olayın ise ispatlanması çok güç olduğu için Adli Tıp bu noktada devreye giriyor. Mağdur yaşadığı sürecin sonunda Adli Tıp hekimleri ile görüşerek ruh halini belgelendiriyor ve de hukuk sürecini bu belge ile başlatabiliyor.

Kişinin yaşadığı durumun mobbing olup olmadığının netleştirilmesi içinde kişinin çevresel faktörleri, psikolojik faktörleri ve süreci inceleniyor.

Tespit için minimum süre 6 ay.

Sempozyumda öğrendiğim yeni bir şey de işyeri hekimlerinin görevleri. Bu hekimlerin çalışanların fizyolojik problemleri kadar psikolojilerini de takip etmesi gerekliliği ve çalışanların ortamlarında uygun koşulları sağlamakla olan yükümlülükleri.

Ama çoğunun bundan haberleri bile yok. Hatta kendilerine sorulduğunda “bilmiyorum, bilmediğim şeyden sorumluda olamam” şeklinde yanıtlar bile alınmış.

Henüz oluşumunun engellenmesi adına yapılan çalışma yok ama en azından mağdurları için birçok kapı açılmış görünüyor.

Michael Jackson

2009-07-07T11:33:00.000-07:00

Yaşadığın Gibi Ölmek

Mıchael Jackson’ın cenaze törenini izliyorum.
Sahnede önemli sanatçıların müzikleri eşliğinde kendimi bir cenaze töreni değil de show izliyormuş gibi hissettim.

Sonra dedim ki kendi kendime ; yarın insanlar şunu söyleyecek ‘cenazede şarkı mı söylenir, dua etmeliler’.

Ve cevabım hazırdı.

Onlar inançlarını kiliselerde yaşıyorlar, kilise dışında da kendilerince sakıncası olmayan yaşam şekilleri ile var oluyorlar. Ve var oldukları durum üzerine ölümlerini yaşıyorlar.
Çelişkisiz bir düzen.

Bu yorumu yapacak kişilerin hayatı ise tam bir çelişki.

Ölüm törenleri ya da cenazeler yaşanılandan farklı olarak ibadetler içinde geçiyor.
Sanki doğruluğunu biliyorum ama işte ölümle yüzleşince aklıma geliyor dermişcesine.

Şimdi demezler mi ; çelişki ya da garip olan inandığın gibi yaşamak ve ölmek mi? İnandığın gibi yaşamadığın halde yaşamışcasına bu törenlerde davranış değişikliği göstermek mi?...

Sessiz Çığlık

2009-06-07T17:05:00.001-07:00

Tüm yaşanılanlara ve yaşanılamayanlara inat, kaçış veya dönüş arasında gelgitler yaşar insan.

Dönüşlerdeki cesaret, kaçışlardaki korkaklıktır, eylemi eylemenin anlamı da.

İstanbul yaşanması, çalışması zor olan bir mega kent. Bu zorluk içinde ayakta olduğun gibi kalabilmek başarı. Başarmakta sıra dışı olmakla özdeşleşmiş olduğundan değişmek, ayakta olduğun gibi kalamamak olağan algılanıyor.

Ebu Derda ( Sahabe-i Kiram) ölüm döşeğinde devesine dönüp derki;
"Ey deve, kıyamet günü benden davacı olma, sana taşıyabileceğinden fazla yük yüklemedim."
Profesyonel iş hayatı da personelin kapasitesi yönünde iş yüklemenin başarı ve mutlu bir iş hayatını yaşanılası kılacağını bilir.
İster inanç zemininde hak hukuk olarak ele alın ister profesyonel yönetim olarak ele alın, günümüz özel sektörü az kişi ile çok iş başarmaktan vazgeçmedi.

Neden anlatıyorum bunları biliyor musunuz?

Özel sektörün bir parçası olan ben son bir haftadır sadece kendimi ölçümleyebilmek için yetişmeyen işlere rağmen mesaisiz çalıştım.
09:00 – 18:00 arası çalışıp akşamları bir iki gün evde film izleyerek, bir iki gün dışarıda kahve muhabbetleri yaparak geçen hafta içinin ardından hafta sonu geldi.
Tam da bu ölçümlenin zaman dilimine denk gelen cumartesi Carting organizasyonu ve Pazar günü Polenezköy de kahvaltı ve kahvaltı sonrası Polenezköy’ün devamında yer alan Cumhuriyet köyünün muhteşem yeşilliği ve sessizliği içinde çay ve Türk kahvesi ve de hamak keyfinden sonra şimdi kendimi dinliyorum. ( Gözlerim kapalı J )

İnsan olup yaşadığını nefes aldığın hissetmek böyle bir şey dedim kendi kendime. Ruhum dinlendi ve başarmak oldu pazartesinin anlamı tekrar. Gelen her mail ya da çalacak her yeni telefon öncesinde kalbim sıkışmayacak ve ruhumun yansımış hali ile günaydın diyeceğim herkese. Sahte olmayacak gülücükler ve nasılsınız sorusuna verilen iyiyim cümlesi.

Bir cesaretti belki bu kendime dönüşüm. Devam hali ne kadar mümkündür bilmiyorum ayrıca.
Ama bu yazı ile okunmayacakta olsa tüm patron ve yöneticilere sessiz bir çığlıkta durup düşünün diyorum. Çalışmanın eziyete, zulme dönüşmesini mi istersiniz yoksa keyif alınan eyleme mi?

İnsanların kendilerine vakit ayırmaları için lütfen iş yükü dağılımlarına ve kendilerine kalan zamanı hak ettiklerince yaşabilmeleri için emeklerinin karşılıklarının verilmesi ne dikkat etmelisiniz.

Aksi takdirde ne profesyonel bir yönetici olmak ne de girdiğiniz hakların bedelini ödeyebilmek mümkün görünüyor.

Saygılar…

2009-01-01T09:09:00.000-08:00

Duygularım gitti elden,
Tepkisiz oldum hayata.
Üzülmüyor gülmüyorum,
Korkmuyor, cesaretlenemiyorum.

Yaşanan onca olay var etrafta,
Ölen insanlar.
Savaşın tam ortasında atmıyor yüreğim,
Hissetmiyorum açlığı.

Öylesine hayat oldu bizimkisi,
Öylesine geçiyor günler.
Düşmesini bekliyoruz ateşin,
Durduğumuz yere.
Ki yanalım !!
Ki ateş olalım yakalım…

SAÇMALAMA !!!

2008-12-26T13:27:00.000-08:00

Gri oldu yaşamak..
Ne siyahın netliği ne beyazın netliği olmayan,
Anlamlar anlamsız, tadlar tadsız olmuş, yokmuş…

Hisler kaybolmuş,
Acısız yaşamlar kurulmuş,
Acının kattığı tad kaybolmuş…

İnsan bazen saçmalak istiyor böyle,
Yitirilmiş güvenlere hak verircesine saçmalamak,
Ve bunu ulu orta yapmak.

ISSIZ ADAM

2008-11-16T14:16:00.000-08:00

Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor ama farkında değilsin ölmek üzeresin.

O kadar yaşamın içinden, o kadar gerçekti ki anlatılan. Bir açıklaması yoktu bunun. Yoktu bile bile yapılan yanlışın. Yanlış mıydı adı onu da bilmiyorum. Bildiğim tek şey yaşanılan buydu.

Issız adamlarla doluydu her yer. Ve ıssızlaştırdıkları kadınlarla.

Kuş gibi hissetmişti kendini adam ayrıldığında. Sırf bunun için miydi ömür boyu ıssızlık tercihi.

Korkmak mıydı bunun adı, kolayı tercih etmek miydi bilinmez. Bu film kadınların tarafında diyordu Çağan Irmak. Haklıydı. Kadınların yanında ama farkındalıkla kalıyordu sadece sonuç.

Farkında olunup değiştirilemeyenlerle kalıyordu sonuç. Ağlayan bir çift göz kalıyordu yine arkada.

Ve yine ıssız kalıyordu herkes.

Öfke değil hissettiğim acımak. Güç gibi görünenin çaresizliği ve sürükleyişi peşinden çaresizliği. Uzanan ellerin havada kalışı ve uzanan el bulamadığındaki pişmanlığı.

Sorma !!!

2008-11-12T14:21:00.000-08:00

Yine akşam oldu dert faslındayım..
Üstüme üstüme gelir geceler.

Diye başlar bazı şarkılar, akşamları çıkar ortaya tüm duygular..
Kaldığın anda kendinle baş başa, yapayalnız.
Bir sen varsındır yine bir sen.
Ne çalan telefonun, ne geçerken selam veren arkadaşların.
Meşgul edemez seni hiç bir şey,
Kaçamazsın..

Ne varsa sana dair sende yaralı, kanar..
Ne varsa sana dair sende yaralar.

Tanırsın kendini detay detay,
Yokluğunun kıymetsizliğini hissettiğinde varlığın anlamsızlaşır,
Kaçamazsın…

Nedenini sorduğun anda,
Tüm cevaplar silinir, sorulmayanlarla yaşarsın,
Sormadığında varsın…

2008-11-02T11:13:00.000-08:00

Starbucks’ta Pazar Gazetesi

Sosyoloji okumayı hep istemişimdir, kısmetse yüksek lisans yaparım diye kandırıyorum kendimi lisansın son sancılarını çekerken.

Çevrenizdeki olan bitene duyarlıysanız ve İstanbul da yaşıyorsanız malzemeniz hiiç bitmez.
Her semti ayrı bir kültür, her insanı ayrı konu. Üzerinde uzun uzun analizler yapıp istatistiklere varıp sonra da tüm önyargılarınızdan arınabilirsiniz.

Bir Pazar günü üst kat komşunuz tadilata başlamış ve matkap sesleriyle güne başlatmışsa sizi, hava da güzelse dışarı çıkıp biraz hava almak olası bir sonuç.

Yakın olsun, yollarda zaman kaybetmeyelim derken aklın yolu bir deyişini de hiç duymamış gibi tercih Ortaköy olunca, bırakın oturacak yer bulmayı adım atmakta zorlanıyorsunuz.
Bu gibi durumlarda kurtarıcı olan yerlerden biri de sahilden uzak ( kısmen kalabalıktan da) starbucks gibi mekanlar.

Beyaz çikolatalı mochanız ve gazeteniz varsa yol kenarında olmanız gürültülere karşı duyumlarınızı bloke etmenize yetiyor. Her masa ayrı bir profil. Sevgililer başrolde :)

Tepsisini masasında bırakamayıp görevlilere teslim eden bir turist dikkatimi çekti. Unutulmaya başlanılmış bir davranış biçimiydi bu. Yapılması gereken ya da yapılmadığında olağan dışı görülecek bir hareket değildi belki ama yine de ( hele de bir erkekse!! ) sempati duymama neden oldu.

Yan masa da ki hatunlara gelince; yaşlar 35-45 arası. Konu farklı şehirlerden toplanmış örtü koleksiyonu. Aklımdan geçen aynen şuydu; belli ki tuzunuz kuru !!!
( Dinlemedim, gayet yüksek sesle konuştukları için mecburen kulak misafiri olsum :) )

Gazeteye gelince istediğim gazete kalmayınca alternatif olarak yaptığım tercih ve köşe yazarlarının değişmiş olması nedeni ile çok uzun sürmedi zaten.
Gündem malum; Obama, Kürt Sorunu ve DOĞALGAZ!!!
Kültür Sanat eklerinde de, Yeni filmler ( Mükemmel Bir Gün’ü izlemeye karar verdim), yeni tiyatro oyunları, yeni çıkan kitaplar…
Ümmühan’ın gazetesindeki haberlerden de Mc Donalds’ın kriz nedeniyle insanların fast food tercihlerinin artmasından elde ettiği cirosu ilgi çekiciydi.

Akşamı da (evde) balıkla kapatınca güzel bir Pazar oldu :) :) :)
( Bu gülücüklerin başka bir nedeni mi var acaba diye soruyorum kendime, şimdilik konuşmuyor :) )

Kendimiz Kendimizde Tutsak...

2008-10-18T15:53:00.000-07:00

Öylesine odaklanmışız ki ötekilere,
Dış dünya odaklı olmuş tüm beklentilerimiz.
Suçlular hep ötekiler, hep onlar mutlu ve hep onlar sorumlu.
Hayallerimiz hep ötekilerin tekelinde…

Okulda hoca dersi iyi anlatmıyordu, işyerinde müdürümüzden kaynaklıydı sorunlar. Sevgililerden hep karşı taraf anlamıyordu onu. Maçlarda hep hakemlerdi yanlış kararlar veren.

Öylesine çalıştırdık ki savunma mekanizmalarımızı biz hep haklıydık. Haklı ama mağdur olmayı tercih ettik galibiyete…

Öyle ya biz elimizden geleni yapmıştık her zaman. Değiştirebileceklerimiz için çaba harcamış hep anlamıştık kendimize göre. Oysa…

Öylesine tutsaktık ki kendimize…
Bizim için öteki olanlar için bizdik öteki. Dersine iyi çalışmayan öğrenciler, yeterince sorumluluk göstermeyen çalışanlardık.
Kendimize tutamadığımız aynalardaki silüetlere yükler olduk kendi anlamlarımızı.
O anlamlar oldu hayatın gerçekleri. Yoktu ötesi işte…

Kıramadık zincirlerimizi, kırmayı bile düşünmedik. Farkında olmaktan kaçtık. Kaçtıkça kandık. Kandıkça huzuru bulduk.
Mağdur ama haklıydık…

Yok...

2008-10-05T14:07:00.000-07:00

Çook zaman oldu yazmayalı…

Yazmalı mı yazmamalı mı düşündüm durdum. Yazmak okumaktan sevimli gelir oldu çoğumuza. Okumaktan uzaklaştık. Uzaklaştıkça yazamaz, konuşamaz olduk. Konuşamadıkça anlaşamaz, üzer olduk birbirimizi.

Herkes bir şeyler yaşıyor…Yaşananlar kimini söyletiyor, kimini susturuyor. Yaşanılmışlıklar kalıyor geriye ve her şey hatıra oluyor istenilse de istenilmese de.

Her acı içinde kalıyor yaşayanın her sevinçte. Düşmekte var ayağa kalkmakta. Eksilenlerle çoğalıyor insan. Her acı, anlamları yeniliyor, gözyaşıyla barıştırıyor, şarkılar sözleriyle yeniden ve sadece senin için yazılmış gibi yeniden hayat buluyor.
yok..
gelecem de dermanım yok
kime gülsem şu yüzümü
diyemez oldum sözümü
yok…
sözüm yok
( Çamur- Yok)

Sevgiler...

Kafanın İçinde de Sakın Yük Taşıma.

2007-11-11T10:20:00.000-08:00

Hamalsan iki şey önemli senin için: Yük ve yol...

Ancak sırtına aldığın yükle bu mesafeyi aşabilirsen, ücret mevzu bahis oluyor. Aksi olursa, cereme çekiyorsun! Bunu düşünüyordum. Yanımdaki hamalla yola çıktık. İhtiyardı. Kendinden büyük bir yük almıştı. Benim sırtımda ise bir kaç bavul vardı sadece, onunkinin çeyreği...

Diyordum ki içimden "Çok gitmeden kıvrılırsa titreyen bacakları, yüklenirim sırtındaki yükün yarısını!.." Nitekim, çok geçmeden dedi ki:"Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!...""Ne molası", dedim ona hayretle. "Ben daha terlemedim!.." Sözüme aldırmadı. Durdu. Çöktü. Salarken yükünün ipini"Sen de dinlen hadi" dedi.Benim canım sıkılmıştı bu işe. Genç olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu, bunun gibi bir bunakla yola çıkmamın ne büyük hata olduğunu düşünüyordum. O ihtiyar, bir bacağını azıcık uzatmış halde sessizce dinleniyorken, ben huzursuz bir şekilde ayakta dolanıyordum.

Bir saat kadar sonra yine durdu, oturdu, dinlendi. Ben kızgınlıkla dolandım etrafında..."Yükünü indirip sen de dinlen", demesine aldırmadım, ona daha çok kızdım... Sonra yine durdu. Bana da "dinlenmemi" söyledi yine ama onu dinlemedim, dinlenmedim. Yarım saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başımı salladım...

Kaçıncı molasıydı hatırlamıyorum, birden bire dizlerimin bağı çözüldü. Kafamın içinde uçuşan kara kara sinekler sustu, çöküp kaldım. Kayış kolumdan çıktı, sırtımdaki bavullar kaydı. Ne kadar zaman geçtiğini fark etmedim. Uyumuştum da uyandım mı, yoksa bayılmıştım da ayıldım mı anlamadım... Baktım kendi kocaman yükünün üzerine benim bavullarımı da bağlamıştı. Küçük tasına birazcık su koyup dudağıma dayadı, içtim. Sonra koluma girerek; "Hadi kalk", dedi. "Bana yaslan. Ağır ağır gider ve bir süre sonra gene dinleniriz."Dediğini yaptım. Omzundan güç aldım, ama asıl anlattıkları iyi geldi bana.

"Ben yılların hamalıyım", dedi. "Nice pehlivan yapılı adamlar gördüm. Çoğu, dinlenmek istemediklerinden yükleriyle birlikte kendilerini de toprağa serdi sonunda... Yolda gördüğümüz saçılmış kuru kemiklerin çoğu, anlattığım bu insanlara ait... Halbuki bir yükü "taşımak" bizim işimiz, "altında ezilmek" değil!.. Unutma ki bir yük taşıdıkça ağırlaşır. Dinlenerek sen yükünü hafifletiyorsun! Belki günün birinde hamallığın şekli değişir. Belki o günleri ben göremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman ha, kafanın içinde de sakın yük taşıma...

Akşamları bırak ve hafifle... Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşırsın yükünü.Bizim işimiz, bugünü yarına taşımak, bugünün altında yok olmak değil. Çünkü yarınlarda bizi bekleyenler var, taşıdıklarımızı bekleyenler var...

2007 SAHUR

2007-09-30T05:56:00.000-07:00

Tarih 30 Eylül 2007. Yer Eyüp Sultan İstanbul. Saat 03:00.

Başkadır Ramazan’da İstanbul, başkadır Eyüp Sultan’da sahur. Gecenin sessizliğinden eser kalmamış. Ortalık şen şakrak. Gençler, çocuklar, yaşlılar gündüz misali sokaklarını doldurmuş Eyüp Sultan’ın.

Tam 19 kişi, uzun bir masanın etrafında, tüm yorgunluklara inat, uykunun baskınlığına direnerek merhaba dedik birbirimize.

Sohbet derin, herkesin yüzünde huzur ve mutluluk ifadesi. Herkes orda olmaktan memnun. Yeni yüzler, yeni sohbetler…

Geç kalan Hayri’nin tepkisizliğime ‘ yırttık aman konuyu açmayayım hali’, Gökhan’ın ‘burda olmak güzel ama abi uyumak istiyorummmm’ hali, Meral’in yaklaşan nikah tarihinin neden olduğu Leylalığı, geceden aklımda kalanlar. Tüm arkadaşları tek tek yazamayacağım ama Mehmet’in yurt maceralarını ( yaramazlıklarını :) ) yakalarsanız anlattırın mutlaka.

Arkadaşlar hepiniz iyi ki varsınız :))

Emel

HOŞGELDİN RAMAZAN

2007-09-09T07:58:00.000-07:00

Ramazan geldi, hoş geldi. Kimileri için rutin hayata bir dur diyen, unuttuğumuz kavramları hatırlamamıza vesile olan bir aydır Ramazan. Aç kalmanın ötesinde oruç tutanıyla tutmayanıyla sanki hepimiz bir sınavdan geçiyoruz. Tutanlar niyetleriyle, tutmayanlar tavırlarıyla kontrol mekanizmalarını devrede tutacaklar.

İstanbul’da yaşayanlar bu ayda çok şanslı. Sultan Ahmet, Eyüp Sultan ve bilahare yerlerde, çadır iftarlarında, sahur vakitlerinde ayrı bir atmosferdir İstanbul.
Kitap fuarları kaçırılmayacak birer fırsattır.

Geçen yıl ki Ramazan’dan Eyüp Sultan’dan sahur vaktinden iki kare;

DALGAKIRAN

2007-08-26T11:00:00.001-07:00

Yaşanılmış ve yaşanılan her ne varsa şu hayatta hep geçti hepsi geçecek. Durdurun dünyayı ya da mola verelim hayata demeye şansımız olsaydı…
Mutluluklar ardından koşulmayacak kadar geçici, hüzünler kaçılmayacak kadar gerçek.
Bir varmış bir yokmuş hayat. Neden sevmiyor sevilmiyoruz, neden sevemiyoruz.

Varsın ağlasın dalda kiraz, herkes kendine sürgün biraz.
Çocuk gülüşüm dünden bir yara, Aşk bize sığınak
Günler gelirde büyürüz elbet, aşk bize gurbet…
Ay ışığı dalgakıran yarada tuz aşktan kalan
Ayışığı tende bıçak giden sürgün, kalan kaçak..

Kapansın yarası şu gecenin, ayrılıklar örtsün üstünü,
Kimim kimsemdir ah gözlerin, gidecek yeri yok kimsenin…

2007-08-21T11:38:00.000-07:00

Felsefe yazılarımdan sıkılanlar müjde…
Kitap özetine kısa bir ara ve bir Pazar gününün özeti şimdiki gündemimiz…

Yaşadığımız yerlerdeki güzelliklerin farkına varmakta hep gecikiriz. Hatta elimizden çıkması veya kaybetmemiz farkına vardığımız an olur. Bundan hareketle İstanbul’da yaşamanın hakkını vermek gerekir dedik ve bir Pazar düştük yollara.

Küçük Çamlıca Köşkü’nü bilmeyeniniz yoktur. Köşkün manzarası, atmosferi ve nezihliği bu tarz mekanlardan beklentilerinizi karşılamakta. Biz de güne burada kahvaltıyla başladık.

İlk durağımız Abdul Fettah Bağdad-i Akri Hazretleri. İstanbul’da ki 3 büyük evliyadan biri olan Zat, insanların sürekli yanından geçmelerine rağmen, fark edilmeden geçilen bir yerde.

Ardından bir çok insanın ziyaret edebilmek için sıraya girdiği Aziz Mahmut Hüda-i Hazretleri ve ailesinin türbesini ziyaret ettik. Ziyaretçi profili oldukça renkli ve hayrete şayandı.

Sıcak ve mekanların arasındaki mesafe mola verip dinlenmemizi mecburi kıldı. Güne yakışan yeni bir mekanın keşfiydi. Üsküdar’da sahil yolunda varlığını hiç çaktırmayan ağaçların arasında kalmış ve harika manzarasıyla Mavi Yeşil Cafe’de ben yemediysem de gözleme tavsiye edebilirim. Aldığımız haberlere göre akşamları canlı müzik faslı varmış :)

Bu kadar mola yeter dedik ve 1 saatin ardından 3. durağımıza Şeyh Zeynel Abidin’in türbesine vardık. Yer, Çengelköy mezarlığı. Hakkında çok şey dinledik gönüllü rehberimizden. Burada paylaşamayacağım mucizelerini anlatırken şaşırıp kalıyorsunuz.

Ve sırada Yuşa A.S. var. Yol uzun. Beykoz’un tepelerine çıkıp İstanbul’da olduğunuzu unutuyorsunuz. 14 metre uzunluğundaki türbenin hakkında bir sürü yorum var. Park yeri ararken kalabalığa inanamıyorsunuz.

Tüm türbeler hakkında detaylı bir sürü bilgiye internetten ulaşabilirsiniz. Burada bu bilgileri yazmak her birine uzun uzun sayfalar çalışmak demek. Bu da beni aşar J

Günün finalini Beykoz’dan aldığımız taze balıkları alarak, salata eşliğinde soframızı kurup evde yaptık. Günü hazmetmek için lazım :)

Selamlar,

Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı 2

2007-08-13T12:59:00.000-07:00

Uzun süren okuma süresinin ardından nihayet bu kitabın özetini yazmaya başlayabildim. Yazdım diyemiyorum çünkü okuması gibi özetinin yazılması aslında paylaşımın sağlanması için süre isteyen bir kitap bu.

Felsefe dalındaki kitaplar düşünsel hızı artırdığı ve gündelik yaşamlarda sorgulama yetimizi kaybetmeye meyilli yaşarken, kendimi güncellemek adına benim vazgeçilmezlerimin arasında geliyor.
Kitabın şimdilik 2. kısmından paylaşmak istediklerim;

Şikayet edilen yada varlığından hoşnut olunmayan durumların devamlılığına razı olmak, kısa günün karı mantığıyla hareket etmektir. Birçok davranışımız farkında olmadan belki de olaraktan devamlılığına imkan sağlıyorsak söylenecek bir sözümüz olmasa gerek.

‘Hükümete ayaklanmak, motosiklet tamirinden kaçınmak nedenlere değil, sonuçlara saldırmaktır. Ve saldırı yalnızca sonuçlara yönelik olduğu sürece hiçbir değişim olanaklı değildir.’ Diyor yazar. Olayların nedenlerine inmek ve bunların tespitiyle başlayan süreç sonucun değişim sürecine hız verecektir.

Sonuçlara saldırmak, tepki vermiş olmakla kişisel ego tatmininden öteye geçemiyor.

Değişim için ;
 Sorunun anlatımı
 Sorunun nedenleri hakkında hipotezler
 Her bir hipotezi sınamak için düzenlemiş deneyler
 Deneylerin önceden tahmin edilmiş sonuçları
 Deneylerin gözlenen sonuçları
 Deneylerin sonuçlarından yapılan çıkarımlar
Yöntemi bilimselde olsa, nedenlere eğilmek temel hareket noktasıdır.

Bilimsel bir çalışma yada hayatın evrelerinde yeni bir hareket için insanın ruh durumu çok önemlidir.

‘İnsanın bir tür çalışmaya girmesini sağlayan ruh durumu, dinsel bir müridinkine yada bir aşığınkine benzer.Sürekli bir çaba, tasarlanmış bir amaçtan yada programdan değil, doğrudan yürekten gelir.’

‘Günümüzdeki toplumsal krizlerin nedeni, aklın kendi doğasındaki eksikliktir.’ Cümlesi dinde anlatılan ‘insan aklının idrak gücünün yetersizliğini’ çağrıştı bana. Bilimsel yöntemler kullanılarak bulunan noktada bilimin hakikat dediği yeni hipotezlerin gelişmesiyle hakikat olmaktan uzaklaştırmak ve bu sürecin devinim halinde devam etmesi de aklın yetersizliğinin ispatıdır bence !!!

‘Akılcılık, uygar insana özgü öyle güçlü, her şey öyle baskın bir etkendir ki öteki tüm şeyleri gölgede bırakmış ve sonunda insanın kendisine de egemen olmuştur. Sorunların kaynağını da budur.’
Sadece akıl ile hareket etmek ve bunu genel geçer kabul etmek artık ne bilimseldir ne de dinsel.!!!

Kitabın devamından bir cümle;
‘ Gideceğin yere ve olduğun yere bakınca hiçbir anlam çıkmıyor, ama geriye, bir zamanlar olduğun yere baktığında bir model belirmeye başlıyor. Ve ileriye bu modeli izleyerek bakarsan bazı şeyleri yakalayabiliyorsun.’

Devamı gelecek ….

Bu da Halkın Muhtırası

2007-07-22T11:59:00.000-07:00

Seçmen cevabını verdi. Veremeyenler şartlar itibari ile ahh çekti.
Mümtazer bey’in altını çizdiği Türkiye tarihinde 2. yaşanan durum, bir partinin 2. kez tekrar seçilmesi, çok önemli nokta.

CHP’nin seçim noktasında tek üzerine oynadığı yapay laiklik tehlikesine DSP Genel Başkanı Zeki Sezer’in verdiği cevap ‘ Laiklik karın doyurmuyor’.
Eser Karakaş’ın yorumu ise Türkiye ekonomik bilinçle tercihini yaptı.
Hasan Cemal'in sözü ise ' Bu da halkın muhtırası'.
Tüm yorumlar Türkiye’nin istikrar adına geçirdiği seçim çok olumlu olduğunu gösteriyor.

Bakalım önümüzdeki günler neler getirecek…
Tüm Türkiye’ye çıkan sonuç hayırlı olsun…

Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı

2007-07-09T14:11:00.000-07:00

‘Motosikletle yapılan bir yolculuk’ alt tarafı diyebilirsiniz bu kitabı raflarda gördüğünüzde. Ne yalan söyleyeyim ismine bakarak bu kitabı almazdım hatta almazdınız. Ama sözüne, özüne, farkındalıklarına güvendiğiniz kişiler devreye girince o kitabı bulmak için sarf ettiğiniz çabaya şaşırır, bulamasanız da istemeye devam edersiniz ve bir gün ummadığınız anda hediye paketi içinde masanıza gelir.

Bu kitaba sahip olma öyküm bir yana, her sayfasında farkındalıklarıma katkısı inanılmaz olan bilgiler paylaşılmayı çok fazlasıyla hak ediyor ama uzuun uzuun.
Daha çook başındayım bu uzun yolculuğun ve yolun başında idrakimin artması için altını çizdiğim satırları yazıya döküyorum konuların nereye varacağını kestiremeden. Zira çay eşliğindeki Zeynep’le sohbetimizde sadece 2 noktayı aşabildik.

İyi ve Vakit; ‘İyi vakit geçirmek’ cümlesinde ‘iyi’ ve ‘vakit’ kelimesinin yerini değiştirdiğinizde neler değişiyor bir düşünün. Amerika’yı motosikletle gezmeye karar veren ailenin, bu yolculuğun sürecine, uzun zaman almasının önemine dair dayandıkları paradigma bu. Bu cümlede özne ve vurgulanan ‘iyi’ olduğunda geçirdiğiniz zamanın sorun olmadığını, buna karşılık vakit kelimesine vurgu yaptığınızda hayatınızı yöneten tek şeyin aceleyle kontrol edilmeye çalışılırken kendi içinde kaybolunan bir hal durumuna geçen yaşam olduğu anlatılmak istenen yada benim anladığım.

İnsanlar hep bir telaş içerisinde, hep bir şeyler yetişmek zorunda. Gelişen teknoloji kültürün, bilginin genişlemesine ne kadar katkıda bulunduysa da bu genişliğin derinliğini azaltıyor.Yüzeyde kalan yaşanılmışlar anlam boşluğunda. Aynı kelimelerle ayrı şeyleri anlatıyoruz. Ama odaklandığımız vakit olunca durup düşünmeye anlamaya idrak etmeye zaman bulamıyor, arkamıza bile bakmadan kapatıyoruz o sayfayı.

Acelecilik tek düzeliği getiriyor. Standardize edilmiş yaşam biçimleri farklılıkları barındırmıyor. ‘İyi’, ‘vaktin’ önüne geçmeyince yarım ve manasız kalıyor hayat. Okunulmamış bir kitabın içindeki bilgilerin keşfedilmeye hazır önümüzde durması gibi. Öylece bekliyor.

En büyük ustalık kaybolmamaktır, yolculuğumuz devam edecek…

Kalp Süvarileri

2007-06-24T07:02:00.000-07:00

Dünyaya gözümü açtığımda tertemizdim. Çıplaktım. Bir kuş kadar hafif ve bir çiçek gibi saftım.
Bakışım berraktı. Kalbim lekesizdi. Dilim , ellerim, ayaklarım masumdu.
Dünya beni gördü ve varlığımı parçalara ayırmaya başladı. En büyük payı kendine ayırıyor, geriye neredeyse bir şey bırakmıyordu.
Onu, varlığımı bir sarmal gibi yutmaya, beni kendine eklemeye çalışırken fark ettim.
Ve kurtulmak istedim.
Ben senin değilim, dedim.
Fakat o, kaçmamı engellemek için üzerime ağırlıklar yüklemeye başladı. Görüntülerini, seslerini, yollarını çıkardı önüme, dolambaçlarında kaybolayım, kendimi tanımaz hale geleyim diye beni kendi rengine boyamaya kalkıştı.
Karşı çıktım.
Ben senin yolundan gitmeyeceğim , dedim. Senin kalıbına girmeyeceğim.
Seninle kalmayacağım. Beni bırak, Senin bir şeyin .
Ama söylemek yetmezdi.
Kendimi görmeye başladığımda yalnız olmadığımı anladım.
Gerçekte var olan olmadığımı…
Gerçek değildim. Hayal de değildim.
Vardım, ama yokluktum. Hiç gibiydim. Bir ifade kalıbını dahi alamayan hiç…
Yolunu kaybeden ve sürüsüne ulaşamayan bir göçmen kuşa benziyordum.
Çare arayan çaresizdim.
Yurtsuzdum. Açtım. Susuzdum. Ölesiye yoksuldum.
Garip bir yolcuydum, geçip gitmek, yurduma dönmekten başka bir isteğim yoktu.
Nefsim bundan faydalanmak istedi ve bedenimi karşıma bir yurt olarak çıkardı.
Açlığıma lezzetler, susuzluğuma şerbetler, can sıkıntıma eğlenceli oyalanmalar sundu.
Yoksulluğumu altınlar, gümüşlerle; eşler, evlatlarla unutturabileceğini vaat etti.
Sana aldırmayacağım, dedim.
Ölümlü bedenim ölümsüz ruhumun nasıl yurdu olabilir?
Nesneler acizliğimin ilacı olamaz. Sonlu varlık, sonsuz ruhumun zenginliği olabilir mi hiç?
Sen kudret değilsin ki. Yok olanı var edemezsin.
Senin olmayanın sahibi olamazsın!
Ben sana ait olamam; çünkü ben kendime dahi ait değilim.
Ben’siz yaşayanım…

Devamı Kalp Süvarileri’nde ( Münire Danış)

‘Neysen O’sun sen…’

2007-06-08T13:21:00.000-07:00

Bloger olmak zor işmiş kardeşim. Yazmak istemiyorum dedikçe ‘ blogunu hala güncellememişsin Emel’ cümlesini duymak insana zorla yazdırıyor. Ama bu yazının bir anlamı olmayacak. Sadece içimden geçenleri günlüğe yazar gibi ( hiçbir zaman günlük tutamadım ayrı ) yazacağım gelişigüzel.

Bugünlerde ne gazete, ne kitap ne de dergi okumak gelmiyor içimden. Haftalardır aynı kitap dolaşıyor çantamda. Okumanın önemi bu hallerde olduğumda daha da bir anlıyorum. Okumamak boşlukta olmakla eşdeğer. Yoklukla eşdeğer.

Hayatın akışına kapılmak istediğimizde ne kadarda hazır hayat. Alıp götürüyor zamanı. Hiç endişelenme der gibi. Bir bakıyorsunuz sabah, bir bakıyorsunuz akşam. Bir iştesiniz bir evde.

Çevrenize daha da bir gözlemci oluyorsunuz. İnsanlar mı çok hafife alıyor yaşamı yoksa ben mi çok abartıyorum diyorsunuz kendi kendinize. Ama bunu sormak ne abartmanıza ( abartmaksa) engel oluyor ne de değişmenize. Genlerinize işlediğini hissediyorsunuz yaşama yüklediğiniz anlamın. Ve bir noktada dönüş alıyorsunuz bir dalgınlıkla girdiğiniz yoldan.

Bu hep dönem dönem oluyor. Ya bu haller normal ya da ben anormalim diyorsunuz. Ama bu sonucu değiştirmiyor. Neyseniz o olmaya devam ediyorsunuz.

‘Neysen O’sun sen…’
( Bu son cümlenin anlamı farklı olsa da buraya yazmak istedim. NEY olmak kızgın demirin ney'in içini temizlediği gibi temizleyebilmektir içini kötülüklerden...)

İnsanız işte bir öylee bir böyle...

Garipçe'de Balık, Fener'de Çay

2007-05-27T11:47:00.000-07:00

Günlerden Pazar olunca ve de gelmişse anneniz memleketten evde oturmak olmaz. Gezmeli, gezdirmeli, yemeli, yedirmeli. İstanbul'un tüm gürültüsünden uzak, sahil kasabasında balık yenebilecek bir köy Garipçe Köyü. 10 kişilik grubumuzla önce köyün keşfini yaptık. Tavsiye edermiyim düşünmeliyim :)...Masanızda keyifli sohbet edebileceğiniz arkadaşlarınız varsa mekanın detayları çokta önemli olmayabiliyor.

Restoranına ve yemeklerine göre pahalı bulduğum Garipçe'den ziyade balık yemek için Rumeli Kavağı'nı tavsiye ederim.

Ardından çayımızı ve kahvemizi içmek için çıktığımız Fenerin manzarası ise tatil kasabası edasında seyre değerdi.

Bana ve eminim tüm arkadaşlara göre günün en keyifli anı finaldi. Fenerdeki bayrağın dibinde gazetelerimizi yere serip, bağdaşları kurup annemin hazırladığı zeytinyağlı sarmalar ve su böreğinin hakkından geldiğimiz andı.

Bugün söylediğim bir cümle ile günün sonunu getireyim..." Keşke yaz aylarında hiç çalışılmasa ve denize nazır balkonlarda çayımızı, kahvemizi için kitabımızı, gazetemizi okuyup günlerimizi geçirsek..." ( Eşref saatine denk gelir inş.)

Yarın pazartesiiiii:(((((

Verdik Gitti...

2007-05-20T12:59:00.000-07:00

Evet verdik gitti kızımızı :))

Düştük Karamürsel yollarına hafta sonu heyecanla. Tabi sadece biz değil. Bir de asıl oyuncularımız Samsun'dan düştüler yollara.Kız tarafı heyecanlı, erkek tarafı heyecanlı. Aileler yeni tanışacak e kolay değil:). Dönüş yolunda düşündüm de kendi kendime ne kadar zor işleri ailelerin. Hadi gençler tanışmış, gönüller bağlanmış ya aileler?? Onlar ne bulacaklarını bilmeden ( çocuklarına duydukları güvenle )bekleyiş içerisinde oluyorlar.

Bekleyiş sona erer, misafirler gelir, yorgunluk kahveleri pişer ( köpük transferi yapılarak :)), yemek masasına oturulur, sırayla ikramlar yapılır, çay demlenir ( damat adayı tomurcuk katın diye fısıldar),çaylar, tatlılar derken söz gelir " Allah'ın emri Peygamberimiz'in (SA)kavli ile...". " Hayırlısı olsun" denir ve çikolatalar dağıtılır...

Ya ardından??? Tahmin etmek zor olmasa gerek. Derin bir huzur ve düğün tarihini belirlemek.

Çoktandır şahit olmadığım ve geleneklerimizin bir parçası olan 'kız isteme'olayını, heyecanını arkadaşım sayesinde tekrar yaşadım.

Meral & Tamer 'Allah tamamına erdirsin'...

Kahve Kahve Dedik!!!

2007-05-14T13:07:00.000-07:00

Kahve gündemi oluştu oluşalı dedik güzel yaparız diye. Şimdi iş başa düştü. Kız istemeye geliyorlar ve kahve yapmak tabi ki ev arkadaşına düştü. Bu hafta sonu ev arkadaşım Meral'i istemeye ( evet evet şaşırmayın hala bu adetler var )geliyorlar. Hem de benim memleket Samsun'dan ( e kızı kaçırırmıyız dışarı )Karamürsel'e. Ne giyeceğimizden ne yiyeceğimize herşey planlandı gün sayıyoruz. Bakır cezveler unutulmamalı.

Laf aramızda Meral çok heyecanlı ( e doğal olarak). Dua edinde kahveleri dökmesin. Pişirmeyi yaparız da serviste yapamayız değil mi:)

Orada Neler Oluyor ???

2007-05-06T13:53:00.000-07:00

Sevgili Mahir Hocam sağ olsun her hafta beynime yeni ışıklar göndererek farkındalığıma ilavelerde bulunuyor. Bu hafta da iletişimdeki yanlışlarımızdan bahsettik.

Gündemin bu kadar yoğun olduğu bugünlerde belki de duruşumuzu ve pozisyonumuzu belirlemek açısından iletişimdeki kullandığımız dil daha da bir önem arz ediyor.

Karşımızdakini dinlemek ve anlamak, kendi dünya modelimizi genel geçer kılmaya çalışmak sonucunda ortaya çıkan durum, çatışmalar çatışmalar çatışmalar…

Evimizin içinde otururken dışarıdan gelen havai fişek seslerine yüklediğimiz anlam o andaki pozisyonumuzu belirliyor. Eğer penceren dışarıya bakıp ne olduğunu anlamaya çalışmazsak ve kendi yorumumuzu gerçek olarak nitelendirirsek bakın sonuç ne oluyor.
Dışarıdaki ses, eğlence diye düşünür isek o andaki halimizde bir değişiklik olmadan Tv izlemeye devam edebiliriz yada dışarıdaki sese çatışma oluyor diye anlam yüklersek korkmaya başlar ve sığınma pozisyonuna geçeriz. Oysa kalkıp bakmadığımız sürece gerçeğin ne olduğunu bilemez ve doğru pozisyonu alamayız.

İşte birey ve toplumlar olarak şu an yaptığımız şey dışarıdan gelen sese anlam yükleyip gerçeğini öğrenmeden pozisyon almak.

Meydanlarda yürüyen kalabalıklar bu ülke de neler oluyor diye dönüp baktılar mı?? Anlamaya çalıştık mı birbirimizin ne yapmaya çalıştığını…

Temel ilkelerine ( ister din olsun, isterse din dışı ) bağlı kalarak ilkelerin yorumlarında zamana göre revize yapmamak yani yorumlarımızı dönüştüremeden yaşamaya çalışmak 20 yıl öncesinin haritasından yol bulmaya çalışmanın sonucuyla eş değer bir sonuç doğuruyor.

Şehrin sürekli değişen yollarında 20 yıl öncesinin felsefesiyle yol bulmaya çalışırsanız elinizdeki haritanın doğru olduğunu savunmak sizi kaybolmaktan kurtaramayacaktır.
Şu an Türkiye’de yaşayan ve çok daha ayrışan kitleler sahip olduğu dünya modellerinde dönüşüme açık olmadıkları sürece gelişim diye bir süreç söz konusu bile olmayacaktır.

Entelektüel bir yapıya sahip olmak istiyorsak; önce dışarıda ne olduğunu anlamak ve buna göre günün gerektiği şekilde dönüşerek duruma pozisyon almak kaçınılmaz görünüyor. Temel kodlarına sımsıkı sarılan ve gelişim sürecinde dönüşmekten korkmayan, disiplini elden bırakmayan bireyler ütopik gibi görünen toplum yapısını hayale dönüştüreceklerdir.

Her şey hayal ile başlar, sonra gerçek olur…

BOĞAZDAN ERGUVAN SEYRİ

2007-05-02T11:52:00.000-07:00

GP Entelektüel “Boğazdan Erguvan Seyri” organizasyonu 28 Nisan Cumartesi günü gerçekleşti.
GP Entelektüel “Boğazdan Erguvan Seyri” organizasyonu geçtiğimiz cumartesi Erguvan İstanbul Derneği Başkanı Hüseyin Emiroğlu rehberliğinde 150’nin üzerinde katılımcıyla gerçekleşti.

Bahar geldi, ağaçlar çiçek açtı, erguvanlar kısa süreli ziyaretlerine başladı. Dedik ki bu yıl da zamanını geçirmeden Erguvanları seyre dalabileceğimiz bir boğaz turu organize edelim. Dedik ama olayın bu kadar renkli olabileceğini tabi ki tahmin etmedik.

Önce sayımız arttı, sonra teknemizin ölçüleri Katılımcılar detay sorunu yaşamasın diye habere eklediğimiz iletişim için verilen telefon numarası 2 gün içinde en az 150 kez cevaplanmak zorunda kaldı. Tabi Gelişim Platformu’nda cevaplanan telefonlar hariç...

İlgiye şaşkınlık içerisinde anlam vermeye çalışırken telefondaki sesler “Hürriyet gazetesindeki ilanınız için arıyoruz yeriniz var mı???”, “Milli Gazete’de ki haberden öğrendik geziniz varmış, 4 kişilik yer ayırır mısınız???”, “Biz bugün olan tura katılacağız, Pazar günü de var değil mi???”, “Kameraman ve bir muhabirle gezinize katılıp haber yapmak istiyoruz”,.. Sözlerine muhatap olunca çok geçmeden anladık ki gazetelere haber olmuşuz, “Hafta sonu ne yapmalı?” önerilerinde turumuz yayınlanmış.

Yola çıkmışız bir kere, geri dönmek olmaz tabi Tüm mesailer ertelenip, profilini tahmin bile edemediğimiz katılımcılarımızı memnun edebilmek için ne yapmalıyızı düşünmeye başladık.
Organizasyonun kendisini aşması ustaca kontrol altına alındıktan sonra oldukça renkli bir profille turumuz başladı. Bir tarafta, kapalı kısımda çayları eşliğinde sohbete dalıp boğazın ve erguvanların keyfini çıkaran Platformistler, bir tarafta teknenin açık kısmında kamerasıyla ve fotoğraf makineleriyle heyecanla seyri kaydedenler, bir tarafta birbirlerini tanımaya çalışan misafirler ve tabi ki diğer tarafta da gezinin sorunsuz yaşanması için elinden geleni yapan organizasyon ekibi.

Katılımcılara ve organizasyonda tüm emeği geçenlere teşekkür eder, erguvan turumuza katılamayanlara “bir başka bahara” deriz

Gerçek ve Doğru

2007-04-23T11:51:00.000-07:00

Zaman zaman ders çıkışlarında öğrendiğim birkaç şey beni alır götürür derin düşüncelere. İşte bundanmıışş derim kendi kendime. Birde paylaşabileceğim bir çay dostu varsa yanımda gün akşam olmuş fark etmeyiz konu konuyu açar, konuşur konuşuruz ve anlamdırırız aldığımız verileri. Yorulduğumuzu hissettiğimiz anda derin bir nefes alır ‘hadi bugünlük bu kadar gevezelik yeter’ deriz.Bu verilerden kendi beynimde konumlandırdığım birkaç noktayı da sizinle paylaşmak istedim.

Algılar, gerçeklik, doğruluk , yöneten taraf vb.İnsan beyni uyaranları algılarken kognitif algı denilen uyaranları kendi bakış açıları, sahip olduğu hatıraları, duyguları ve edinmiş olduğu bilgileri kullanarak işler ve anlamlandırır.Herkes bu anlamlandırmaları sayesinde kendi dünya modelini oluşturur. Oysa ki dışarıdaki gerçek dünya modelinin karşısında oluşturulan hiçbir dünya modeli gerçek değil fakat doğrudur. Gerçek ile doğru arasındaki farkı bu noktada görebiliyoruz.

Algıladıklarımız doğru fakat gerçek dünya modeli değil. Aynı penceren bakan 2 kişinin ne gördüğünü sorduğunuzda iki farklı cevap alırsınız. Bunlardan hiçbiri gerçek değil fakat doğrudur. Eşyanın hakikatini görmek için edinilen dualarda bunun bir işaretidir.Yaşanmış ve yaşanan , küçük veya büyük tüm ilişkilerde çatışma, taraflardan birinin kendi dünya modelini ötekine diretmesiyle başlar.

Bugün Amerika’nın tüm dünyaya kendi dünya modelini diretmesi, Türkiye’deki cuntacı zihniyetin tüm ülkeye kendi dünyamodelini diretmesi gibi…Ortak yaşamın temelinde, gerçekliğe yakın olsun uzak olsun doğrularımızı dikte etmemek vardır.

Bunun yanı sıra kendi dünya modelini kendi doğrularını yakalayamamış kişiler ötekine göre pozisyon alır. Gerek uluslar arası gerekse bireysel ilişkilerde pozisyon alınan taraf, ilişkiyi yöneten taraftır. Bugün doğunun batıya göre pozisyon alması ve batıya göre stratejilerini belirlemesi, yönetiminin kimin elinde olduğunun göstergesi.

Gerçekliği algılayabilmek ve tek Gerçekliğe göre pozisyon alabilmek dileğiyle…

" Bu yazım, www.istanbulentelektuel.org adresinde, 22.04.2007 tarihinde yayınlanmıştır."

SİNERJİ

2007-04-22T07:45:00.000-07:00

Sinerji Diş Poliçesinden haberiniz var mı???? Cevabınız hayırsa ve diş problemleriniz varsa şimdi iyi dinleyin. İstanbul'da yaşayanlar için kaçırılmaması gereken bir fırsat. Poliçeyi üreten Demir Hayat ve sadece Dentistanbul'da kullanabiliyorsunuz. Poliçenin kapsamı çekim, dolgu ve tartar temizliği. Estetik grubuna giren ve olmayan dişin yerini doldurmayı kapsamıyor. Var olan dişi kurtarmaya yönelik.
2 hafta önce diş ağrısı nedeniyle herhangi bir diş hekimine gittim. Tablo berbat, 4 çekim ve 5 dolgu ve tabi tartar temizliği. Fatura daha da berbat sadece bu işlemler için 960 ytl.
Hemen bir poliçe yaptırdım ve Dentistanbul'a gittim. Muayene ve röntgen'e hiç para ödemedim :) Ve dahası çekim ve dolguya da ödeme yapmıyorum. Çekilecek dişlerin yerine uygulanabilecek tedavi için de ( implant yada kaplama ) %20 indirim uyguluyorlar. Verdikleri fiyatı tanığım diş hekimlerinden de araştırdım ve çok uygun buldular...
Eğer benim gibi korkanlardansanız kesinlikle Dentistanbul'u tavsiye ederim İlk çekimi yaptırdım ve ben işlemin başlamasını beklerken ( tabi gözlerim kapalı) bittiğini öğrendim. Dedim ki ' Allah'ım diş çektirdim ve konuşabiliyorum :)'
Poliçe ne kadar mı??? Sadece 350 ytl ve taksitli....
Düşünenlerin acele etmesi gerekiyor. Dentistanbul'un el değiştirmesi bekleniyor. Satıştan sonra poliçe sonlandırabilir.

Nasıl poliçe alabilirsiniz??
Dilerseniz mail yoluyla dilerseniz telefonla ( 0 212 222 18 06 ) bana ulaşabilir ve poliçe için gerekli formu doldurabilirsiniz....

Merhabalar....

2007-04-18T11:16:00.000-07:00

Hayat Memat dedik başlığımızı nedendir bilinmez...'Hayat memat meselesi' deriz bazen önem ve ciddiyet vurgulamak istediğimizde. Nedir önemli olmayan diye düşündüğümde aklıma hiçbirşey gelmeyince herşey önemlidir sonucuna vardım.Belki de bu yüzden seçtim bu başlığı...

Gündem takibi belki mümkün olmayacak bu blogda ama hayatım nasıl farklı noktaların bileşimiyse, her noktadan çıkış yapmayı hedefliyorum şimdilik...

Zaman zaman şu an ki mesleğim olan sigortacılıkla ilgili şeyler, zaman zaman eğitim aldığım Davranış Bilimleri'nden birşeyler, zaman zaman paylaşımda bulunduğum arkadaşlıklarda öğrendiklerim ve zaman zaman öylesine diyerek yazacağım inşallah....

Bakalım nasıl gidecek....

Merhabalar....