İnsan bu ya ruh hali değişir durur. Bazen gülmek ister doyasıya bazen hıçkırarak ağlamak.
Bazen susmak ister bazen avazı çıktığı kadar bağırmak…
Bazen yalnız kalmak ister bazen kalabalıklarda kaybolmak…
Mekanlar seçersiniz kendinize içinde özgür olabildiğiniz. Yudumladığınız çayınızın tadı damağınızdan kayıp gitmemeli, hissetmelisiniz kahvenin önce kokusunu sonra köpüğünün ağzınızda dağılışını.
Nargilenizin dumanı okuduğunuz kitabı kapattığında zamanın ötesinde bir yerlerdesinizdir.
Başlangıç ve bitiş arasındaki süreç birkaç dakikalık rüyanın içindeki saatler gibidir.
Yedi tepe İstanbul, size sunulmuş bir Halil İbrahim sofrası. Canınız ne isterse, hepsi ulaşabileceğiniz mesafede.
Kalabalıklarda yok olmak mı Taksim,
Sessizlikte kitabınızın içinde kaybolmak mı İstinye,
Hoş sohbetlerde demlenmek mi Emirgan,
Vapur sesleri eşliğinde ruhunuzu dinlendirmek mi Üsküdar,
İsyanlarda ise ruhunuz Kadıköy,
Uzunca yürümekse maksat Belgrad, Sarıyer…
Hem iş hem sosyal hayatımızda agresif insanlar ile karşılaşırız. Bugün bu konunun üzerine bir dostumla sohbet ederken varılan noktanın üzerine aklıma gelenleri yazmak istedim.
Yazılmayan her şey unutulmaya mahkum. Yazarsam dedim en çok kaybederim. Bu kaybedişte aramaya neden olur ve yok olmaktan kurtarır.
İki neden;
Birincisi, kişinin mükemmel olması daha doğrusu mükemmel olduğunu düşünmesi. Yaptığı işte ya da sosyal iletişimlerinde çok iyi olduğunu düşünmesi beklentilerini artırır. Hizmet aldığı ya da iletişim kurduğu diğerinden beklentilerini artırır. Sözün özü; bir iş ya iyidir ya kötüdür. “Beceremiyorsan yapma”ya varır işin sonu. Kendine dair düşüncelerinden güç alır ve acımasızca eleştirir. Griler yoktur hayatında.
İkincisi ise; bunun tam tersi yani kendine dair güvensizlik, acizlik duygusunu bastırmak istercesine bastırır ve yüksek sesle eleştirir. Başkalarını eksikliklerinden, hatalarından beslenir. Diğerlerinin hata oranı ya da eksiklikleri yükseldikçe, beyninde kendine dair hata ya da eksiklerinden kabul çıtası yükselir.
Birincisi insanı kibire, ikincisi ise kul hakkında götürür. Denge ekseninde kabul çıtalarının yükseldiği bir hayat herkes için daha yaşanılası olur düşüncesinde olup hepimize dengeli yaşamlar diliyorum.
Sen kendinden bahsederken düşünebiliyorsam kendimi, ben kendimden bahsederken düşünebiliyorsan kendini ve artıyorsa farkındalıklar işte budur hakikatli sohbet.
Çoğalabiliyorsam, düşünebiliyorsam, varlığım varlığında huzur ve metanet bulabiliyorsa yanında olmalıyım.
Konuşmadan kalabiliyorsak yan yana, cümleler zorlanmadan çıkabiliyorsa kendiliğinden, akıyorsa saatler farkına bile varmadan yanlış zaman zamansızlık olur gider.
Kendimi bulduruyorsan bana, bir hoş seda olmuş ya da olmamış ne fark eder…
Diziler neden bağlıyor bizi?
Reel hayattan farkı neydi diye düşünürken aklıma gelenleri yazayım dedim.
Merak duygusu ve cevabını aramaktan yorulduğumuz sorular hepimizin hayatında.
Etrafımızdakilerin, eş-arkadaş-ailenin davranışlarında, niyetlerinde hep tahminlerle yaşıyoruz.
Bazen doğru bazen yanlış algılarla iletim kuruyoruz. Bazen doğru, bazen yanlış, bazen haklı, bazen haksız, gerçekleri bilmeden.
Dizilerde ise herkesin neyi neden yaptığını görüyor ve biliyoruz. Öncelikle merak duygumuz tatmin oluyor, sonrasında da tarafların duygu, düşünce ve niyetlerini bildiğimiz için hakim olma duygumuz tatmin oluyor. Hatta bazen elimizde olsa gerçeği mağdur tarafa bildirebiliriz.
Abartıda olsa yanlış ya da eksik algıların oluşturduğu sorunlar, yaşamımızda da yapabileceğimiz hataların ispatı gibi.
Hala karar veremedim, diğerlerinin ne hissettikleri, ne düşündüklerini bilsek hayat daha mı kolay olurdu yoksa daha mı zor?
Hoş versem de elimiz yine hüsn-ü zan’a mahkum…
